Rooskleurige toekomst te koop

We zijn alweer de vijfde maand, zo vertelt de kalender mij. Dat is er ook buiten aan te merken: lekkere temperatuurtjes, die soms eens stevig uit de lucht gespoeld worden. Of gedonderd, indien die plaatselijke onweders er net dat plekje waar u zich bevindt uitkozen om toe te slaan.

Je zal maar een vluchteling zijn, verscholen tussen de Westremse sparren. Thuis alles opgegeven -zelfs de ruïnes van het gebombardeerde huis-, alles van de bank gehaald. Daarna een belachelijk hoog bedrag betaald aan iemand die stinkend rijk wordt van arme drommels als jij naar het westen te versassen. Nog snel-snel je hele leven in een sporttas gepleurd en weg ben je, via verstikkende vrachtwagens en uren op de trein samen met enkele lotgenoten onderweg naar een beter leven.

Na duizenden kilometers zou Wetteren de laatste tussenstop moeten zijn die je nog scheidt van het Verenigd Koninkrijk. Het laatse safehouse om nog even op krachten te komen alvorens je de cruciale oversteek waagt. Maar de safehouse is een bidonville zelfs die naam niet waardig, gemaakt  uit afval, zeilen en oude lompen. Wat moet het hoopgevend zijn als dit een voorbode is van het 'paradijs' dat je aan de andere kant van de plas te wachten staat.

MENSWAARDIGE OPLOSSING

En neen, ik pleit hier absoluut niet voor een 'illegalenhotel' waar de vluchtelingen in alle comfort kunnen wachten op de grote oversteek. Maar aan deze situatie moet iets gedaan worden, en snel ook! Zo is het tijd dat de politie in actie komt. Denken dat dit soort mensenhandel daarmee verdwijnt, is ijdele hoop. Het probleem kan zich enkel verplaatsen om dan na verloop van tijd terug te komen. Dat zal zo blijven zolang het Verenigd Koninkrijk zijn beleid op gebied van persoonlijke identificatie niet aanpast. We kunnen daarentegen wel snel en kordaat optreden tegen dit soort criminelen om hen te laten voelen dat ze geen vrij spel krijgen.

Uiteraard moet er ook hulp komen voor de arme drommels die van dit hele systeem maar al te vaak het slachtoffer zijn. Zomaar terugsturen? Naar waar? Naar wat? Welke toekomst hebben ze daar nog? Soms moet het, omdat je ze niet allemaal hier kan houden. Maar dat soort beslissingen moet héél goed overwogen worden. Want als er één ding duidelijk is, dan wel dat er voor dit deze problemen geen kant-en-klare oplossing bestaat. Wel is duidelijk dat wij als paradijsbewoners moreel verplicht zijn deze mensen zo goed als mogelijk te helpen. Wij, Europeanen die steeds zo de mond vol hebben van mensenrechten wanneer het gaat over pakweg Zimbabwe of Afhanistan. We vergeten echter soms al te snel dat diezelfde rechten ook in onze eigen achtertuin gelden.