Met de trein zou je er al zijn!

Begin deze week hoorden we dat de ombudsdienst van de NMBS het afgelopen jaar een recordaantal klachten binnenkreeg. Bijna het dubbele van een paar jaar geleden. Stiptheid is alweer de koploper onder de klachten. Ik begrijp dat eigenlijk niet zo goed. Ik ben vooral kwaad als de treinen op tijd vertrekken. Late treinen haal ik ten minste. Nee, ik begrijp het best wel. Een aansluiting missen is bijzonder vervelend. Maar ligt dat niet eerder aan het beperkt aantal treinen?

Ik erger mij meer aan de (soms) gebrekkige infrastructuur. Ik pendelde deze avond terug in een treintoestel dat minder fraai oogde als dat waarin ik deze zomer in Polen reisde. De trein schokte en daverde alsof die elk moment uiteen kon vallen. Alle plaatsen waren bezet, op de stoffige eerste-klassezetels na uiteraard. Verluchting ontbrak, waardoor het iets van een metro in één van de meest hete Parijse zomers had. Leve het openbaar vervoer!

Deze winter was het ook wat. Als je in één van de schuilhuizen op het perron in Gent Sint-Pieters op je trein wacht, word je verscheurd door de snijdende kou die langs de vele gaten in het glas naar binnen komt. Je kunt al evengoed buiten op het perron wachten. In Wetteren zijn treingebruikers niet beter af. Nu het station gerenoveerd wordt, is er nauwelijks een plek om te schuilen. En geef toe, het schuilhuis aan spoor twee biedt geen soelaas. Het is zo lek en vochtig als wat. Om nog maar te zwijgen over de stank van pis. Deze morgen was er, na twee maanden stilte, terug beweging op de werf van het station. Mooi zo, en nu voort doen. Zodat de overkant ook ooit aan de beurt komt.

De NMBS kondigde een tijd geleden aan dat zij onder de noemer 'Het Station' haar stations meer wilde profileren als ontmoetingsplaatsen. Goed idee, maar zet die renovatieprogramma's dan maar een versnelling hoger zou ik zeggen. En die oude wagons eruit. Want ik reis graag. En met de trein is het altijd een beetje reizen.