Hij die zijn volk leerde tanken

Het is crisis en dat voelt men overal. Het leven wordt duurder, de arbeidsplaatsen schaarser en de groep mensen die het financieel moeilijk heeft, zwelt aan tot enorme proporties. Kortom, het vinden van geluk in het leven van een mens wordt soms zwaar op de proef gesteld door de economische wetten en andere onzichtbare handen.

Gelukkig is de mens sterk, en heeft de natuur hem voorzien van een hele emergency kit vol overlevingsstrategieën. Eentje daarvan is de sociale reflex: uitgerangeerden en verwaarloosden van het systeem spannen  samen om toch wat gewicht in de schaal te kunnen werpen. Niet enkel politiek, maar ook economisch bestaan er een hele rist soortgelijke overlevingsmechanismen. Denk maar aan de coöperatieves: telkens de economie ergens in de geschiedenis in vrije val ging, schoten deze volksprojecten als paddenstoelen uit de grond, dikwijls onder impuls van een sterke, inventieve leider.

POMPREVOLUTIE

Hoewel een crisis zich meestal ook uit aan de pomp, is daar nu een nieuwe Messias opgestaan. Ik stel u voor: Pieter Poisonnier, directeur van Pomp van het Volk. Het concept? U registreert zich als klant bij zijn keten van tankstations en u betaalt met creditcard. Het voordeel? Naargelang het volume dat de klant op een jaar getankt heeft, zo oordeelt Poisonnier, heeft die klant ook een aandeel in de winst van het bedrijf. Daarom zal de klant ook ieder jaar in de winst van het bedrijf mogen delen. Op die manier hoopt de man ook steeds de laagste brandstofprijs uit de streek te kunnen aanbieden.

Nu is het dus zo ver. Ook in Wetteren (langs de Oosterzeelsesteenweg) kunnen we ons als verenigde tankers wapenen tegen de financieel verlammende crisis. Dit soort initiatieven kan enkel maar toegejuicht worden, hoewel we onze verpauperde ogen ook niet mogen sluiten voor de toekomst. Wat namelijk als Pomp van het Volk verlies maakt?